Mjög af Gústav dregið

....það er svolítið sem ég þarf að segja þér....haltu í höndina á mér. Heh, þetta er ótrúleg tilfinning, ég hitna allur, fæ þennan skrítna fiðring í magann og  alveg niðrí tær...alltaf þegar þú brosir....og eins stingur það hjarta mitt þegar ég sé þig gráta.

 

 

Manstu þegar við fórum út að ganga...það var rétt fyrir jól, snjórinn þakti jörðina allt í kringum okkur og þú varst svo falleg...við leiddumst niður auðar göturnar og horfðum þögul á stjörnurnar sem horfðu til baka niður á okkur.

Eða...manstu þegar ég bauð þér fyrst út að borða og allir veitingastaðirnir voru fullir...svo við gerðum okkur nesti og fórum í lautarferð, heh...svo byrjaði að rigna uppúr þurru svo við flúðum inní bíl sem var svo rafmagnslaus...ég hef aldrei verið jafn glaður að vera fastur einhverstaðar eins og með þér. En nú manst þú...ég þurfti að segja þér svolítið? Ég var nefnilega að uppgötva mér til skelfingar að þú ert ekki til...

Humarveiðin vel af stað þrátt fyrir brælu

Mánudagurinn 7.apríl 2008.

Þessa dagana veit enginn neitt. Þegar ég segi enginn meina ég vitaskuld ég. Sumir vita eitthvað, en þó ekki mikið. En ég veit ekki rassgat.

Ástarævintýri og losti er það sem átti sér stað um síðustu helgi, en einhvernvegin voru samt allir á vitlausum stað og misstu af því....voru að gera annað.

Það eitt að vita ekki neitt er svo vitneskja í sjálfu sér, verst að enginn hafði fyrir því að segja mér það. Á morgun er annar dagur og önnur verkefni, önnur ástarævintýri sem fólk getur misst af. Sjálfur ætla ég ekki að vera með, ég held ég sitji hjá og lendi í vandræðum, uppskeri eins og ég sái, nýti mér vitneskju mína um ekkert til að gera eitthvað uppbyggilegt....kannski ég semji ljóð.

En hvernig geri ég nokkurn skapaðan hlut ef að skálskapargyðjan er farin í barneignarfrí?

Óku ölvaðir á girðingu

Í gær var heimsendir.......tóku þið eftir því?

Varað við óprútnum skartgripaþjófum

Í hinsta sinn var höndin tekin af öxl hennar. Í hinsta sinn hafði nú hvítt hold hennar snert…..af… Innan skamms yrði hún einsömul en friðsæl. Það var ógjörningur að þekkja tárin frá regninu sem dundi á þau.

 

Birtan var yfirgnæfandi, sólin sem hafði troðið sér á milli skýjana fyllti þessa ömurlegu stund af fáránlegu sólskini, eins og sólin bræddi burt minnigarnar…Aftur var hún horfin og grámygluleg staðreyndin um að hún hafi kennt honum um þetta helltist aftur yfir.

 

Hann ætlaði að skilja hana þarna eftir…eða taka hana með…kannski ætti hann að hringja..? Nei, hann fór. Greiðum skrefum gekk hann burt frá henni og skýjaþykknið leystist upp og regnið hvarf á braut eins og vondur draumur. Helvítis grámyglulega minningin var ennþá þarna, andskotans sólin var kannski komin en hann var með fokking lík í bakgarðinum og hinsta bréf og sönnun fyrir því að hann hefði drepið einu konuna sem hann hafði nokkurtíman elskað.

 

Hugsunin sem sótti mest á hann var hvort að hún hafi hugsað vel til hans þegar hún dó. Ætli hún sakni mín? Nágrannarnir hringdu víst á lögregluna, auðvitað hringdu nágrannarnir á lögregluna. Hann lokaði glerhurðinni á eftir sér. Rétti þumalputtann út og þrýsti á sveran hnappinn. *ding* þetta var örbylgjuofninn að kalla, hann brosti af eigin kímni og gekk inní ofninn. 26 mínútur ættu að duga, þetta var svo stór ofn. *ding* hurðin opnaðist aftur og hann var tilbúinn að láta þá éta sig.

 

Skítugur skyndibiti, sóma…nei, sveittur og ógeðslegur júmbó hamborgari með hundrað ára gömlum tómötum. Það voru hryllings öskur í fjarska, grátur og sírenuvæl. Leiðinda væl öskrandi í eyrunum á honum. Hvað er að? Geta þeir ekki tekið því rólega, hann var sjálfur ekkert að flýta sér….

 

Eða hvað? Kannski var það ekki hans hlutverk að vera pípari, kannski var hann glæpamaður í alvörunni? Eða bara spretthlaupari. Kannski. Skyndibitinn tók skyndiákvörðun og lagði land undir fót…land…grænt og brúnt illa lyktandi Indverst teppi. Hann greikkaði sporin og krepti hnefana, með þessari skyndilegu skapofsa opnun herptust allir vöðvar í líkama hans og hann stökk. Hann var fimur! Hægri fóturinn lenti á mjúkri sessu en hinn fór á stólbakið svo að hann kollverptist…

 

Hann lá hreyfingarlaus á gólfinu, af sársaukanum að dæma var hann fótbrotinn og með sofa tíkina ofaná sér. Með enn meiri ofsa en áður hrinti hann sófanum ofanaf sér og dröslaðist á þann fót sem var eftir. Sjónvarpið! Fótbrotinn og vitinu fjær reif hann öll raftækin úr sambandi og henti í allar áttir. Stóra 39”túbu sjónvarpið var ekkert lamb að leika sér við...hann rúllaði því fram í eldhús og að hurðinni. Fóturinn var dofinn og gallabuxurnar voru orðnar votar af blóði. Hann fann að hann gat varla mikið meira…

 

Síðustu stundum sínum eyddi hann í fallegasta hnút sem hann hafði á ævinni bundið. Þetta var hjónabandið þeirra, hugsaði hann. Þessi svarta rafmagnssnúra var hjónabandið þeirra…og stóra ljóta sjónvarpið var drullu tussan sem ásakaði hann um að hafa drepið sig. Hann lagði allann þungann í líkama sínum á hliðina á sjónvarpinu og renndi því framaf svölunum….

 

Það var enginn rigning…og enginn grét þegar píparinn sem sá um pípulagnir í 30 hæða íbúðarblokk í Reykjavík  henti sér af svölum vinnuveitanda síns eftir að hafa myrt hana á hrottafullan hátt og grafið hana á barnaleikvelli í grennd við blokkina. 

.

Stundum

 

Stundum eiga allir svolítið erfitt. Sífellt gengur eitthvað á sem við skiljum ekki, viljum ekki. Alltaf er það þannig að við getum ekki, við stöndum aðgerðarlaus vegna vanmáttar. Þá er frábært að eiga stoð, styttu á raunstundu, vin. Vinir eru vandmeðfarnir, það þarf að hugsa um vini annars hverfa þeir, vináttan visnar og verður að voðalega litlu nema kannski minningu. Svo hugsa stórir hugsuður sig um og svara, þeir svara í spurningu. Afhverju? Hví visnar vináttan, hví verða vandamálin, hví getum við ekki…? Og drengurinn sem er á barmi þess að hverfa frá undursamlegri barnæsku sinni svarar….Stundum gerast bara hlutir sem við skiljum ekki….

 

 

 

 

…en afhverju er stundum svona oft núna?

Niðurstöður-Sál 213

Við fengum þær niðurstöður að gamlir kallar elska ekki bara litla –krakka heldur líka fósturvísa, ég þekkti mann hann bjó í kofa ásamt ömmu vinar frænda míns þau höfðu fundið sanna hamingju hvað er sönn hamingja spurði amma vinar frænda míns hamingja býr í beljunum ljúflingur.  Ljúflingurinn minn, hamingjuna finnurðu undir pilsinu mínu. Þetta tók hann alltaf sem gilt svar og hélt sér saman. Einn drungalegan rigningarmorguninn leið honum svo einstaklega illa og fann að hann þurfti nú að fara að finna þessa hamingju, því annars væru honum allar borgir bannaðar. Maðurinn skreið því undir pilsfaldinn ömmu vinar frænda míns og...frá því hefur ekki spurst til hans.

Snjóþekja á Holtavörðuheiði

Ég ætla að verða bóndi…eða flugmaður eins og Halli bróðir. Hann á svo flottan búning sem hann fær að vera í þegar honum sýnist. Gæti líka orðið búðakarl eins og Jóna frænka…hún er sko búðakona. En hún á ekki mikinn pening, á bara ljótan bíl. Og ég ætla að giftast Sönru afþví að ég elska hana. Jói ætlar að læra að baka og gera köku fyrir okkur, risa súkkulaði köku.

 

         ,,En hvað ætlarðu að gera á morgun?”

 

…veit ekki…mamma kemur heim þá…

 

         ,,Þú ætlar ekki að segja neinum, er það nokkuð?”

 

neeeih, lofa…

 

       ,,Þá verður þú og Sandra að kyssast”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mamma kom heim…………ég sagði aldrei neinum.

 

,,Sandra, ef þú ert einhverstaðar þarna…þá…vil ég bara að þú vitir að ég elska þig. Hann er dáinn Sandra, hann getur ekki meitt þig lengur. Fyrirgefðu mér…ég vona að þú fyrirgefir mér…einhvertíman…ég elska þig svo mikið…

Björk saknaði hrynjandinnar

1,5 M

 

Einn og hálfur meter og þá er ég kominn í land. Óþolandi að þurfa að sigla alltaf í skólann…hverjum ætli hafi dottið í hug að byggja bæ á fullt af litlum eyjum lengst úti á íshafi? En eins og alltaf mæti ég of seint í skólann og sofna framá borðið í náttúrufræði….ljúft suð kennarans um boðefni og taugaenda fleyta mér inní draumalandið.

            Þarna stendur hún….ekki á neinum fjandans bakka…þar er hvergi vatnsdropa að sjá. Þú stendur mitt á svartri sandbreiðunni umvafin hvítum kjól, varirnar eldrauðar fá hjartað í mér til að slá örlítið hægar. Það er ekkert á milli okkar og enginn að horfa. Nema ég, í augun á þér. Ég þarf ekkert að segja, sem betur fer því ég er svo dolfallinn af ást að ég get varla dregið andann….Varir þínar hafa hlekkjað mig og dregið mig djúpt oní sandinn. Í sárri angist og skyndihræðslu um höfnun kreisti ég út spurningu…Hefurðu tekið marga ástfanga?

            Sjúkraflugvélin var lengi á leiðinni, þannig er það þegar allir nota báta og það er vatn á milli húsa. Ætli hún hafi farið að gráta þegar ég hætti að dreyma hana og dó?

Kolbrún Stefánsdóttir kjörin ritari Frjálslynda flokksins

Byrjaðu nú á nýju bloggi! 

Tímabundna vegabréfsáritun þarf til Kyrrahafseyja vegna krikketmóts

Tríoligísk föstudagssaga.

Fimmtudagurinn ný genginn í garðinn. Ævintýrin frá því í gær verða að þjóðsögum í nótt, spennandi, ljóðrænum, fölskum skáldverkum sem aldrei gerðust. En hvað varð um sögupersónurnar? Dóum við bara? Ekki var þetta langt ævintýri, lítill texti og til tölulega einfaldur á allan hátt. Nema þá helst ef að höfundurinn hefði ætlað að skrifa sannleikann…hann er ekki eins fallegur og gaumgæfilega sveipaður dulúð og draumkenndum atburðum sem aldrei gætu átt sér stað.

            Drekinn dróg aldrei andann í alvörunni, galdramaðurinn var hundur og sverðið mitt var blindrastafur. Einusinni sem oftar hefur penninn sigrað, snúið við í miðju verki og strokað út raunveruleikann fyrir eitthvað meira spennandi. Framandi slóðir þar sem öll vandamál eru leist af ljóðrænum lénsriddörum og ungum yndismeyjum.

            En mér er svo sem sama, svo lengi sem að ég dey ekki í framhaldsbókinni.